Παράσταση

Κατεβαίνοντας από το σανίδι

Δεν έχει σημασία τι παίχτηκε

επάνω στην σκηνή.

Απλά παίρνεις ένα βρώμικο πανί

και αρχίζεις να σκουπίζεις :

Σκόνη, μπογιές, αίμα, σπέρμα

Δικηγόρος, υδραυλικός, πουτάνα, εργάτης, γιατρός

Ότι επάγγελμα κι αν αναγκάζεσαι να κάνεις

το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο

βάζεις τα λεφτά στην τσέπη

ξεβγάζεις βιαστικά τα κατάλοιπα από επάνω σου

γυρνάς μόνος στο σπίτι,

η περιφέρεσαι  στα μπαρ

ή στα παγκάκια

και όπου και αν καταλήξεις λες  ‘ας πιω ένα ακόμη ποτήρι’

‘αύριο θα ναι αλλιώς τα πράγματα’

αλλά η παράσταση ότι και να γίνει πρέπει να συνεχιστεί

και αν στην επόμενη φαίνεσαι λιγάκι ‘ξεφτισμένος’

το κοινό δεν το παρατηρεί

και αν στην επόμενη της επόμενης κοντεύεις να διαλυθείς σε χίλια κομμάτια

το κοινό δεν νοιάζεται και ιδιαίτερα.

Μια μέρα η παράσταση θα τελειώσει

και όπως θα βλέπεις την αυλαία να πέφτει

θα αναρωτηθείς

 

‘Τι κάνω τώρα’ ?

138094203

 

Advertisements

Διαπλανητικές συρράξεις, ένα ακόμα White Russian.

Και δεν ήταν το Διάστημα

που μας χώριζε

Κόκκινοι Γίγαντες και λευκοί νάνοι

Μαύρες Τρύπες

Πλανήτες μυστήριοι με ραγισμένους δακτυλίους

ένα ποτήρι White Russian να χαραμίζεται στο πάτωμα

Ήταν απλά το ‘Εγώ’

και το ‘Εσύ’

Δυο θολωμένα μυαλά από έρωτα αλλά και άλλα πολλά

Κάνα δυο ποτά παραπάνω εγώ

Κάνα δυο χάπια παρακάτω εσύ

Κι αν στο Διάστημα κάνεις δεν ακούει τις κραυγές

οι δικές μας φτάνουν άνετα τουλάχιστον μέχρι τέρμα κάτω του δρόμου.

 

Χίλιες γροθιές

Χίλιες γροθιές στον τοίχο

και ο Προκόφιεφ να βγάζει τα σώψυχα του

κάπου στο βάθος

Οι μπύρες τελειώνουν

και τα τσιγάρα σβήνουν

και τα λεφτά δεν είναι και τόσο πολλά.

Τα σχέδια πάνε και έρχονται

Στο τέλος το μόνο που μένει

είναι μέρες σαν την σημερινή

να μου ζητάς να σου αναλύσω το Fight Club

την ώρα που ο γέρος στο Σύνταγμα

αρνείται να πεθάνει πεισματικά

από τον ‘όγκο’ στον εγκέφαλο

που έχει τουλάχιστον καμιά δεκαριά χρόνια

και είναι μερικά μυστήρια που δεν θα λυθούν ποτέ

και είναι μερικές αγάπες που δεν θα έχουν καμία κατάληξη

καλή ή κακή

και μερικές κορίνες , στον διάδρομο του μπόουλινγκ

θα παραμείνουν προκλητικά όρθιες

να σου θυμίζουν ανθρώπινα κεφάλια

όσο δυνατά κι αν προσπαθείς να τις γκρεμίσεις.

Χίλιες γροθιές στον τοίχο

δεν θα μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε καλύτερα ο ένας στον άλλον

οι καυγάδες θα περιμένουν υπομονετικά

και η ζήλια θα παραμονεύει κάπου στη γωνιά

τα τρελάδικα θα συνεχίζουν να δουλεύουν με ή χωρίς εμάς

Και οι φάλαινες θα γεμίζουν τα θαλάσσια νεκροταφεία

Όσο όμως με κρατάς από το χέρι

όλα αυτά δεν έχουν και τόσο σημασία.

Χίλιες γροθιές στον τοίχο

δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτυπώματα

απάνω σ’ ένα άψυχο ντουβάρι.

 

 

zaWd5zc

 

 

Δρομοκαϊτειο

Και σε είδα κάπου εκεί στον διάδρομο

ανάμεσα στους ‘τρελούς’

να μου λες

‘θέλουν να μου πάρουν τα κορδόνια απ’ τα παπούτσια’

Κρατούσα έναν μαστούρη αρκούδο στο χέρι

και για πρώτη φορά δεν μου φαινόσουν τόσο δυνατή

και αυτό με κάνε απλά να σε αγαπώ πιο πολύ

και για πρώτη φορά φοβήθηκα.

Βγαίνοντας απ΄ την πύλη, σκέφτηκα

‘δεν θα ταν άσχημη ιδέα να πιω κάνα δυο ποτά’.

Και το τσιγάρο τρεμόπαιζε στο χέρι μου

και η ώρα ήταν 1.30 το μεσημέρι

και οι προοπτικές μου ελάχιστες.

o-CHARLES-BRONSON-ART-570

Charles Bronson. His drawing of the outside of his isolation cell in cartoon form.

 

Χαμηλές πτήσεις απάνω σε πράσινους λόφους

 

Γνώριμα πρόσωπα

Παρελαύνουν μπροστά μου

Μέσα σε ένα διάδρομο ομίχλης

Αναρωτιέμαι…

Πόσα από αυτά να με αγαπάνε;

Ποια με μισούνε ;

Ποιούς αδίκησα ;

Και σε ποιους έδωσα αξία

Παραπάνω απ’ όση έπρεπε ;

Σήμερα άκουσα ένα τραγούδι

Που έλεγε για κάποιον που τα όνειρα του

Δεν ήταν άδεια.

Κοίτα σύμπτωση, ούτε τα δικά μου είναι!

Συλλογιζόμουνα τα όνειρα μου

Όσο κατέβαινα εκείνο το λόφο

Σε εκείνη τη περιοχή που το όνομα της

Δεν το θυμάμαι ποτέ.

Συλλογιζόμουν τα όνειρα μου όταν

Σκόνταφτα σε εκείνη την πέτρα

Και έφαγα τα μούτρα μου

Μαζί με μπόλικο γρασίδι.

Ο εγωισμός μου έχει αντοχές

Μπορώ κα ζω με την ντροπή

Έστω και αν καμιά φορά

Χρειάζομαι βοήθεια

Ξημερώματα δευτέρας η συναλλαγή έγινε γρήγορα (όπως πάντα)

Το πρόσωπο του ήταν παγωμένο και ανέκφραστο (όπως πάντα)

Έφυγε χωρίς να χαιρετήσει

Και να λίγες ώρες μετά

Στην σπιτική μου ζεστασιά

Να ακούω τον Τσόι

Να με συμβουλεύει

Να προσέχω  τον εαυτό μου.

‘Αύριο κάποιος θα  σκοντάψει σε ένα κλαδί

Και θα πέσει.

Απόψε ένα αεροπλάνο πέρασε πάνω απ’ το κεφάλι μου

Αύριο το αεροπλάνο θα πέσει στον ωκεανό

Όλοι οι επιβάτες θα πεθάνουν.

Πρόσεχε τον εαυτό σου’

Αν μη τι άλλο

Είναι μια καλή συμβουλή.

airplane-black-black-and-white-hand-sky-Favim.com-305712

 

Αράχνες από τον Άρη, θα καταφέρει η Τέχνη να επιβιώσει ;

Άραγε αν κατι γραφτεί με αίμα

Παραμένει στην αιωνιότητα ή ξεφτίζει

Σαν όλα τ’ άλλα;

Όλοι απαιτούν μερίδιο στην αθανασία

Και ο καθένας πράτει ανάλογα για να το αποκτήσει

Κάποιος ανακαλύπτει το φάρμακο για τον καρκίνο

Άλλος ρίχνει αεροπλάνα επάνω σε πύργους

Γκρεμίζοντας τους σαν τραπουλόχαρτα

Σκοτώνοντας χιλιάδες.

Οι πιο… »προσγειωμένοι»

Αρκούνται σε ένα

»Σ΄αγαπώ»

ή με μαύρους μαρκαδόρους γράφουν επάνω σε κατουρημένους τοίχους

»666 ΤΟ ΧΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕΞΥ !»

Επιτρέψτε μου να παραλείψω τούς καλλιτέχνες

Διότι είναι αρρωστημένη φάρα αυτοί

Έχουν το θράσος να πιστεύουν ότι

Ζωγραφίζοντας ρολόγια λιωμένα ή τραγουδωντας

Για αράχνες απο τον Άρη

Θα κερδίσουν μια θέση στην Αιωνιότητα

Μα τι Ψωνισμένα και Έκφυλα Καθίκια όλοι τούς!

υπάρχουν κι Εκείνοι

Εκείνοι που απλά φοράνε μια στολή Κλόουν

Σοδομίζουν αγοράκια

Τα στραγγαλίζουν και τα θάβουν στο υπόγειο

Κάτω από ένα σπίτι με πορτοκαλί κεραμύδια

Εκείνοι όμως είναι λίγοι

Και ξεχωριστοί…

display

Ο Έρωτας είναι κάτι σαν

Ο Έρωτας είναι κάτι σαν

τη πρώτη φορά που πηγαίνεις στο τσίρκο

Στο λένε ξεκάθαρα

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΦΙΣΤΙΚΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ ΤΑΜ-ΤΑΜ

Εσύ όμως πετάς φιστίκια στον ελέφαντα ΤΑΜ-ΤΑΜ

Και ο ελέφαντας ΤΑΜ-ΤΑΜ τα καταβροχθίζει λαίμαργα, χαρούμενος

και συ συνεχίζεις να του πετάς τα φιστίκια

σακούλες ολόκληρες από φιστίκια

και κείνος λαίμαργος συνεχίζει την μάσα

Όμως στο τέλος, βαρυστομαχίαζει και πεθαίνει

Ύστερα απο μερικές μέρες

Ο ελέφαντας ΤΑΜ-ΤΑΜ αρχίζει και σαπίζει

Και στο τέλος αυτός που την πληρώνει είναι ο καημένος ο Πάτσυ ο κλόουν

του δίνουν ένα μικρό φτυάρι

και του λένε να μαζέψει το σάπιο κουφάρι

του ελέφαντα ΤΑΜ-ΤΑΜ

Παραλογισμός φίλε μου Σκέτος παραλογισμός…

αρχείο λήψης (1)

Χαμένος στη μετάφραση

Καθισμένος στην αυλή μου
Ακούω έναν βραζιλιάνο
Πιθανότατα άστεγο, σίγουρα πρεζάκια
Γεμάτο από αηδιαστικά μαύρα σπυριά
Στην παρακμιακή αλλά καλοσυνάτη του μούρη
Να χει πάρει μια σκονισμένη κιθάρα
Και να ξερνά τα εσώψυχα του
Όλη του την παράνοια
Και εγώ να μην καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι
Και όμως να βλέπω ένα τσούρμο από τρελούς
Να στήνουν μπροστά στα μάτια μου
Μια πρόστυχη χορογραφία
Μεθυσμένοι, χαρούμενοι
Κατεστραμμένοι
Χαμένοι στη λήθη της μίζερης ύπαρξης τους
Θεέ μου πόσο τους ζηλεύω!
Ζηλεύω την ελευθερία τους
Ζηλεύω όλες τις ιστορίες
Που έχουν να διηγηθούν.

αρχείο λήψης

Συναίσθημα

09l

 

Οι νυχιές σου στην μούρη μου

το χέρι μου στον κώλο σου

Δίκαιη ανταλλαγή.

Κι αν κάποτε εμφανιστεί ο ήλιος

και τα λεωφορεία,

ίσως καταφέρω επιτέλους να γυρίσω στο σπίτι

να κοιμηθώ

έτσι ώστε όταν ξυπνήσω αργά το μεσημέρι

να ξανανιώσω Άχρηστος

Σαν δάκρυ που κυλά σε ξένο μάγουλο.